De gebroeders de Smet

Vandaag genoot Pepijn van een dagje alleen met mama. Het werd een druk programma waarbij Pepijn herhaaldelijk zei hoe fijn hij het wel vond om eens alleen met zijn moeder op stap te zijn. Ook geen gezeur in de Fnac om iets te krijgen, ook al kochten we cadeautjes voor anderen. Geen gezeur op Winterdroom toen het reuzenrad geen optie bleek voor moeder.

Wel: netjes de boodschappen in en uit de auto helpen laden, grote verwondering bij het parkeersysteem (rood is bezet, groen is vrij) toen er op ‘onze’ plaats te horen was ‘u staat op een plaats voor mensen met een beperking. Gelieve uw kaart voor te leggen’. Geweldig systeem zeg.  En onze lampje kleurde blauw en niet groen. Flink gewacht ook bij de schaatsbaan toen bleek dat de organisatie van de organiserende klimclub niet je dat was. Flink geschaatst ook, ook toen het niet van de eerste keer lukte. Kindjes van De Vlieger hielpen hem op weg.

En dan, ook braaf mama’s verzoek ingewilligd om mee te gaan naar l’ oiseau bleu: de wondermooie tentoonstelling over het gelijknamige boek van Maurice Maeterlinck. Hij luisterde het hele verhaal mee uit, en dat was geen evidentie voor een 6 jarige.

En wat liet hij zich heerlijk gaan op de bijhorende muziek. We konden dan ook niet anders dan ingaan op zijn eenvoudig verzoek: ‘mama, gaan we nu op café?’ Waar moeder en zoon zich nestelden in de Vooruit met een krant en bionade. Wat kan het leven heerlijk zijn.

En wensen jullie allen het allerbeste voor 2012!

Vandaag ontvangen en heel erg blij mee: het  Secret Santa pakket. Zat in de doos: een Lego-opbergdoos (daar gaan de jongens veel plezier aan beleven), een iLei (die probeer ik wel eens uit op de trein, benieuwd wat voor een rare blikken dat zal opleveren) en een handleiding om zelf ridderhelmen te maken (dat wordt een fijne activiteit voor in de wintervakantie).

Bedankt Annelies!

Benieuwd of mijn sesa haar cadeautje even leuk zal vinden.

Bedankt Tess voor het organiseren.

De Sint heeft stijl: hij bracht een chocolade bril, van Theo. Hoe cool is dat zeg?

De Sint brengt uren speelplezier, ook voor de grote.

Wellicht is het het laatste jaar dat we hier 3 ongelovigen in huis hebben. En daarom hebben we ze nog eens extra verwend.

De tafel staat vol en vooraleer u denkt dat we nu geruïneerd zijn: we hebben dat deze zomer allemaal gevonden op 2dehands.be voor een prikje. Alle dozen en handleidingen zaten er nog bij. Dat jongetje uit Balegem had ongelofelijk goed zorg gedragen voor zijn speelgoed. Hopelijk doen de onze dat ook.
Laat het toernooi beginnen.

Sinds vandaag 2 bevertjes in huis. Driewerf hoera voor de rustige zaterdagnamiddag die ons tegemoet komt.
Helaas deed ook de viool zijn blijde intrede ten huize van. Dus beklaag maar onze arme oren.

Vijf jaar Pierke Floris in huis. Gefeliciteerd man!

Dankzij het werk, scoorden we vrijkaarten voor de boekenbeurs. De laatste keer dat moeder nog op de boekenbeurs was, verkochten ze nog landkaarten op papier en was en van gps nog geen sprake. Kan u nagaan hoe lang dat geleden is.

Omdat er hier in huis nog wat te klussen viel, trok moeder alleen met Pepijn en Floris naar Antwerpen. Met de trein natuurlijk, want dan konden we de metro nemen. Een belevenis waar de jongens nog maar 10 maanden en 3 dagen elke dag naar vroegen. Groot was hun teleurstelling toen ze zagen dat de Antwerpse metro ‘gewoon’ een tram onder de grond is. Haha, gefopt mannen: in Antwerpen denken ze dat ze een metro hebben.

In het Bouwcentrum botsen we vlug op de nieuwe huisheld Geronimo Stilton. Een klein halfuurtje later, waren we 35 euro armer (24,5 voor een Stiltonboek vind ik er toch niet naast hoor) en 2 handtekeningen rijker.

Verder hadden we een druk programma: we keken poppenkast van Nellie en Cesar, zagen Suske en Wiske, Jan de directeur en de personages van de Sprookjesboom kwamen voorstellen. Toen grootmoeder (die van Roodkapje) aan Pepijn zei: ‘de volgende keer als jij in de Efteling komt moet je maar eens op mijn deurtje komen kloppen’, antwoordde die pienter: ‘Dat zal niet gaan grootmoeder, want er staat een hekje voor uw deur.’

Kortom, het was weer een boeiende dag op de boekenbeurs. Met een eervolle vermelding aan de opvang (met dank aan Juf Natalie voor de tip), weliswaar gesponsord door Petit Lu, maar dankzij die opvang kon Moeder ook nog eens een uurtje alleen rond snuisteren. En dat was geweldig!

We vertoefden enkele dagen met de familie Van Vlierberghe, de Schepper, Marin in de Champagne.

De 2 oudsten bleven bij de mammi en de pappi. Maar omdat er voor Hendrik een speelkameraadje mee was en hij een voorbeeldige peuter is tijdens bezoekjes aan champagnehuizen, mocht hij wel mee.

Juan Diego, het zoontje van mijn neef, half Belg, half Colombiaan, was dus ook mee. Hendrik en Juan hadden vaak dolle pret samen. En zo kwam het dat Hendrik na een paar dagen kwam vragen naar ‘pan’ i.p.v. ‘brood’. En zei hij ‘qué’ als hij zijn moeder niet goed had begrepen. Nog 14 dagen langer en we hadden hem wellicht niet meer verstaan.

Samen in een Spaans colère schieten over een fietsje, dat konden ze ook goed.