Crèchemiserie

Sinds gisteren gaat Floris sinds twee maanden opnieuw naar het kinderdagverblijf. Zoals verwacht gaat dat gepaard met veel waterlanders. Vandaag wou hij wel uit de auto, stapte hij tot aan de deur, maar eens zijn rechtervoet over de drempel, ontstond er een huilbui die de rest van de ochtend zou duren. Gisteren moest hij ook al uit de armen van zijn vader gerukt worden. Mmmm. Enige dramatiek is Floris niet vreemd. Toen hij gisteren het huis uitging met zijn vader, gilde hij luidkeels ‘mamaamaaa’. Toen ik met hem het pand verliet, gilde hij ‘papaaaa’.
Toen ik hem gisteren en vandaag ging afhalen, zat hij telkens mooi te spelen. Toen hij in de mot had dat ik er was, zette hij alle sluizen op.
Bovendien kondigt het kinderdagverblijf nu al twee dagen sluiting aan op 18 en 19 september, wegens de verhuis. Een kleine paniekaanval overviel me, maar een blik op mijn uurrooster zegt me dat het probleem zich vanzelf zal oplossen. De cursussen die ik die dag zou geven kent momenteel 0 inschrijvingen. Iets zegt me dat ik voor 1 september geen groep van 8 meer bij elkaar krijg.

powered by WordPress Multibox Plugin v1.3.5

pixelstats trackingpixel

Leave a Reply