Kamperen is de mooiste ZOMERsport

Ik ben moe en toch bloggen. Te veel koffie gedronken om nu te kunnen slapen. Toch het relaas doen van de afgelopen dagen nu alles nog vers in het geheugen zit? Bwa ja… Woensdagochtend zouden mijn ouders de motorhome brengen. De bedoeling was dat mijn vader en ik zouden observeren wanneer de kampeergekte zou beginnen. De Vlieger ligt aan het Groot Begijnhof dus eigenlijk was dat niet zo slecht qua kampeerplaats. Een vleugje cultuur lag om de hoek. Maar toen we aankwamen om 9 u 30 stond er al een tentje en een spandoek voor Titus en bleken we alvast niet meer de eerste te zijn. Ik meldde me vlug aan en was bijgevolg nummer 5. Iedereen geïnstalleerd en het wachten kon beginnen. Iets minder dan 48 uur te gaan. De starter van het kampeergegeven had een dubbele lijst opgemaakt, helemaal voorbereid op fraude, gestolen lijsten enzovoort. Zoals verwacht liep de wachtlijst vlug vol. Tegen de namiddag waren er al 11 kindjes op de officieuze lijst ingeschreven. Stoeltjes werden bijgeschoven, koffie en thee geschonken en zelfs de zonnecreme werd bovengehaald wegens een mooi lentezonnetje. Ondertussen werden we aangemoedigd door voorbijgangers, leerkrachten en ouders. Mammi kwam eens met Pepijn wandelen en ook Eva rukte als versterking aan. Eens de zon weg was, werd het eigenlijk wel koud. Heel koud zelfs. De zonnecreme maakte plaats voor mutsen, fleecedekentjes, handschoenen en extra sokken. Gelukkig konden we ons af en toe warmen in de motorhome. Toen de avond viel werden de mama’s afgelost door de papa’s, behalve Eva en mezelf dan. Hadden de gesprekken overdag vooral een hoog vrouwengehalte, dan bracht de nacht de gesprekken naar de Buffalo’s, computers en auto’s. Oma’s en opa’s losten ook al eens af en opa Titus bracht 2 keer de nacht door voor de school van zijn kleinzoon. Nummer 12 diende zich aan en nummer 13 keerde terug naar huis. Er werd geslapen in tenten, auto’s en in de caravan van Jezus himself. ‘s Nachts zakte Eva door het bed en liet ze zich verontrusten door de stokkende ademhaling van Floris. Weinig geslapen, want om half 6 was de kuisploeg ontevreden omdat we de parking hadden bezet. De zon kwam ondertussen weer opzetten en met verse koffie gingen we een nieuwe kampeerdag tegemoet. De vrouwen wisselenden weer met de mannen, en er werd weer volop geleuterd over de moeilijkheden bij het zoeken naar kinderopvang, de bevallingen en zwangerschappen en de verbouwingsperikelen. Heel frapant hoe mensen toch in hetzelfde schuitje zitten. Iedereen had ook ingewikkelde constructies om het kampeergebeuren mogelijk te maken: tantes, nonkels, vrienden, grootouders, en zelfs babysits werden ingeschakeld om de wacht te verzekeren. Die avond werd er dan ook beslist dat de volgende nacht in de turnzaal kon worden geslapen, met dank aan het oudercomité. Aangezien Sam de heren ging volgen, leek het me verstandig om met Floris richting Scheldestraat te keren. Al heb ik weinig geslapen. Het leek wel een examen: van de stress om 3 uur wakker. Om 6 uur keerde ik dan ook terug naar de school voor de point final. Om 7 u 30 mochten we in de leraarskamer, kregen we tekst en uitleg en het schoolreglement en mochten we in volgorde richting directie. Waar de vermoeidheid toesloeg. Geen bende enthousiaste ouders meer: maar grote wallen, sloten koffie en de blik gericht op ‘slapen’. Toen de directrice vroeg waar ik les gaf moest ik zelfs nadenken waar ik ook al weer les geef. En zo is Pepijn ingeschreven als nummer 5 in de Vlieger. Toch een emotioneel moment, ons klein Pepijntje in september naar de grote school. Lies, Titus, Ada, Jeff, Marilou, Jinte, Nero, Mohammed, Ilias en Sid, ik hoop dat jullie, de kinderen van 2005, veel plezier zullen hebben op school. We zullen het ons als ouders nog lang herinneren. En als er iemand van jullie ooit durft zeggen dat het geen leuke school is, dan…
pixelstats trackingpixel

Leave a Reply