Dat van die ezel…

Moeder had nochtans gezegd dat ze het nooit meer zou doen. Ging ze toch overstag voor de vraag van een medemama uit de klas of Pepijn haar zoon niet wou vervoegen op een vakantiekamp. Mwa, zot van ‘t dagverblijf is em ook niet, hem een hele dag thuis laten bij moeder die niet uit de voeten kan is ook geen optie, tenzij we hem de hele dag voor de televisie laten hangen. Niet dus.

Toch maar laten meegaan op het kamp, met als thema: de Kleine Einsteins.  Het afzetten gebeurde door een andere mama, en die truuk bleek te werken. Geen scènes bij het afscheid.

Tot moeder hem ging halen en er zich volgende dialoog afspeelde op de parking van het vakantiekamp.

‘Mama, mijn buik doet een beetje pijn.’

‘Waarom doet je buik pijn? Moet je kaka doen?’

‘Nee, kakabuikpijn doet veel harder pijn. Mijn buikje zegt nu: ‘ik wil hier niet meer terugkomen.’

Psychosomatiek, dat moet je hen niet leren. Kijk maar naar Floris: niet ziek geweest sinds hij naar school gaat.

pixelstats trackingpixel

One Response to Dat van die ezel…

  1. Bie says:

    Oh boy! I kneel for the master!

Leave a Reply