Ge moet maar zo vriendelijk nie lachen

De derde week op rij dat we de huisarts laten komen.

De eerste keer wegens een paar dagen koorts en hoesten. De tweede keer omdat de koorts wel weg was, maar de hoest helemaal niet en de nachtrust al helemaal niet.

Vandaag lieten we de dokter komen omdat Hendrik nog steeds hoest, hij elke nacht lang weent (totdat we er ne suppo insteken), en vooral omdat we woensdag bij Kind en Gezin van de dokter te horen kregen: “maar mevrouw, die heeft hier wel een bronchitis. als hij vrijdag nog hoest: ZEKER de huisarts contacteren.”
“Maar vrijdag heb ik een congres en kan ik niet…”
“zaterdag dan”
“euh, in Gent geen huisartsen op zaterdag, dan is het wachtdienst, dat doe ik niet zo graag”
” maandag dan, zeker!”

Huisarts dus op maandag:

Zijn longen: niets aan de hand  (hoesten ja, maar geen probleem)

Zijn oren: ah, die zijn ontstoken (maar hij heeft geen koorts en kijk ne keer hoe content dat hij is, ja elke keer dat ik hem zie…), dus geen antibiotica. Geef maar perdolan en junifen Nurofen als hij ‘ s nachts te veel weent. En alst het binnen 14 dagen niet beter is, dan bel je maar eens terug.

Als u even meetelt: dat worden dan 5 weken waarin we maximum 2 uur aan een stuk slapen. Slaapdeprivatie is een beproefde folterpraktijk, wij geloven dat, wij.

pixelstats trackingpixel

One Response to Ge moet maar zo vriendelijk nie lachen

  1. Bie says:

    maar wel een folteraar met een ongelofelijk vertederende lach

Leave a Reply